Coronavirus

Momenteel gaat vliegen vanaf onze luchthaven iets anders dan je misschien gewend bent:

Lees hier alle belangrijke informatie over het Coronavirus en Maastricht Aachen Airport. Klik hier.

Coronavirus

Will you be traveling by plane soon? Then prepare yourself properly. Things are different than you might be used to. Read all important information about the Coronavirus and Maastricht Aachen Airport here. Click here

Coronavirus

Reisen Sie demnächst mit dem Flugzeug? Dann bereiten Sie sich gut vor. Es wird anders sein, als Sie es vielleicht gewohnt sind. Lesen Sie hier alle wichtigen Informationen zum Coronavirus und Maastricht Aachen Airport.

Le Coronavirus

Voler actuellement de notre aéroport est être différentes de ce à quoi vous êtes habitué:

Lisez toutes les informations importantes sur le coronavirus et Maastricht Aachen Airport ici. Cliquer ici.

Martin Wolffs

By 6 augustus 2020 november 2nd, 2020 75 jaar MAA

Martin Wolffs werkt sinds 1986 bij Maastricht Aachen Airport. ‘Die ups en downs waren niet gemakkelijk. Maar we hebben altijd volgehouden en langzamerhand begint het optimisme de boventoon te voeren.’

Via wat omzwervingen, onder andere de brandweer, is Martin Wolffs nu Airport Authority Officer. ‘Het is een soort politie van de luchthaven. Wij zorgen voor orde en veiligheid.’ Martin heeft een drukke baan maar gelukkig met de nodige afwisseling. Een van zijn taken is controleren of de start- en landingsbaan in goede staat is. Dat doet hij in zijn dienstauto, de ‘Airport One’. ‘Als het nodig is, verjagen we ook vogels van het terrein.’

Martin en zijn team zijn ook verantwoordelijk voor het up to date houden van het calamiteitenplan.
Dit calamiteitenplan kwam in november 2017 goed van pas: ‘Mijn avonddienst zat er bijna op. De laatste Boeing 747 had toestemming om te vertrekken, toen ik kort daarna twee zware knallen hoorde. Ik kon niet goed inschatten wat er was gebeurd en stuurde de brandweer aan om te gaan kijken. Uiteindelijk bleek dat de Boeing 747 naast de landingsbaan terecht was gekomen. Dan moet je snel en goed handelen want als je een melding maakt, komen de hulpdiensten uit de regio naar je toe met manschappen en voertuigen. Als je dan handelt volgens je eigen calamiteitenplan en alles verloopt goed, ben je trots’, stelt hij tevreden vast.

Ook hij heeft zo zijn bijzondere momenten op MAA. ‘Ik sta twee keer op de foto met ‘The Boss’ Bruce Springsteen. Met André Rieu reed ik over het terrein op zoek naar zijn pianostemmer, die niet durfde te vliegen’, zegt Martin met een lach als hij eraan terugdenkt. ‘Ik zou wel een boek kunnen schrijven over alles wat ik hier al heb meegemaakt.’

Q&A met Martin

Wat heeft het meeste indruk op je gemaakt?

De maatschappij die mij uit die tijd het meest is bijgebleven is toch wel Emery Worldwide een Amerikaans koeriersbedrijf wat toonaangevend was in de wereld van vrachtluchtvaart. Hun vloot bestond grotendeels uit vrachttoestellen zoals de McDonnell Douglas DC8. Nog steeds een van de mooiste toestellen die onze luchthaven hebben aangedaan. Een prachtig lang en slank toestel met vier krachtige Rolls Royce motoren. 

Wat vertel je wel eens thuis of op verjaardagen?

OP de havendienst hadden we een klein keukentje met alle voorzieningen waaronder een magnetron. Een apparaat wat toen net op de markt was en waar je in een paar minuten je eten kon opwarmen. Voor die tijd een echte innovatie.

Brandweercommandant Libbe zat na 2 minuten nog steeds te turen naar die magnetron met zijn neus bijna tegen het glas. Toen ik hem vroeg wat hij aan het doen was gaf hij aan dat hij een ei aan het koken was. Dat was geheel nieuw voor mij en ik vroeg dan ook verbaasd “kun je daar ook een ei in koken? Ja natuurlijk gaf Libbe aan wat voorlopig zijn laatste woorden waren want niet veel later…een oorverdovende klap, gevolgd door héél véél rook maar vooral ook de stank van rotte eieren. Ik draaide me om en daar zat hij….een krijt wit gelaat van de schrik en zijn uniform onder het eigeel. Maar niet alleen dat…ook alles om hem heen was besmeurd. Een computerscherm, ordners, boekwerken, stoelen en ja ook zijn gehele gezicht zat onder de smurrie. Na bekomen te zijn van de schrik en het zien van zijn gezicht zijn we in lachen uitgebarsten.

Welke bijzondere personen kun jij je herinneren?

BN’r Jan Tuijp (Bassist BZN. En hobby piloot):
Jan: Kan ik hier mijn landingsgeld voldoen?
Ik: Ken ik u niet ergens van?
Jan: dat zou best eens kunnen?
Ik: Komt u hier vaker dan of ken ik u misschien van het voetbal?
Jan: Ik voetbal niet en ben ook nog nooit op Maastricht geweest.
Ik: En toch heb ik u eerder gezien?
Jan: Dat zou wel kunnen. Ik ben namelijk de Bassist van BZN.
Ik: BZN? BZN? Nee sorry, die ken ik niet.
Jan: Lachen, gieren, brullen

Wat is voor jou een echt hoogte- of dieptepunt van jouw tijd bij MAA?

Helaas is onze luchthaven voor een groot deel afhankelijk van een goed draaiende economie. Gaat het slecht met de economie dan is dat ook direct van invloed op onze luchthaven. Lange tijd ging het niet zo best met onze economie en dus ook niet met de luchthaven. Ik heb in mijn tijd veel directies meegemaakt allen met goede voornemens die vaak eindigden in bezuinigingen. Vaak ging dit dan ten koste van nieuwe investeringen in materieel en/of infra, maar helaas vaak ook ten koste van loon of erger nog, personeel. Zo hadden we weer voldoende opgeleid personeel en zo moesten er weer mensen afvloeien.

Het dieptepunt was 2004. Een brief van weer een nieuwe directie. Twee weken later stond ik in kamer 1 met als mededeling dat onder het motto “last in first out” mijn contract beëindigd werd samen met dat van vele anderen. Dan stort je wereld letterlijk in. Mijn gezin? De studie van mijn dochter, Mijn huis? Waarom ik na zoveel trouwe dienstjaren? Twee weken later zat ik thuis in zak en as. De weg naar het arbeidsbureau was zwaar, een uitkering aanvragen nog lastiger, en dan nog je collega’s waarvan je er veel bent gaan beschouwen als vrienden zijn plots alleen nog maar een herinnering. Toch gebeurde het onverwachte. Een jaar na mijn ontslag een telefoontje of ik nog interesse had om weer op Maastricht Aachen Airport te komen werken. Ik zat toen al midden in het opzetten van een eigen bedrijfje maar heb toch besloten terug te keren iets waar ik achteraf nog steeds geen spijt van heb.

Inmiddels heb ik alweer heel wat directieleden voorbij zien komen en moeten we nog steeds op zorgvuldig met budgetten omgaan. Maar gelukkig wordt er ook geïnvesteerd en ziet de toekomst voor Maastricht Aachen Airport door de positieve cijfers er gunstig uit.

Wanneer ben je trots op MAA?

Als Airport Authority Officer draag je tijdens je dienst ook de verantwoordelijkheid voor de zorg dat opening en sluitingstijden niet worden overschreden. Als je de laders en lossers die vaak al een lange en zware dag achter de rug hebben het laatste toestel van de dag ziet laden om te zorgen dat het nog tijdig kan vertrekken en je uiteindelijk moet besluiten dat het toestel toch moet blijven staan omdat het niet voor sluitingstijd kan vertrekken is dat vaak een zeer pijnlijk maar noodzakelijk besluit.

Toch sta ik er steeds weer van versteld dat door een goede planning maar zeker ook de zeer hard werkende laders en lossers die vaak onder erbarmelijke weersomstandigheden nagenoeg alle toestellen tijdig beladen. Soms is het een race tegen de klok maar als het dan uiteindelijk lukt en het toestel nog mag vertrekken blijven de laders en lossers veelal trots achter met een handjeklap als alsof ze in de laatste minuut de winnende treffer hebben gescoord.

Dat zijn de momenten dat ik trots ben op MAA maar vooral ook op al die medewerkers die de klus weer hebben weten te klaren.

Wat zou je liever vandaag dan morgen veranderen?

Na jaren van zwoegen, zweten, discussies, politiek gesteggel, rentmeesters, en wat nog niet allemaal. Was hij daar eindelijk…de goedkeuring door de overheid voor de aanleg van de Oost-Westbaan. Nog even de puntjes op de spreekwoordelijke I zetten en dan bouwen maar. Tot…nog voor vele om onbegrijpelijke redenen het besluit werd terug gedraaid. Het zou onder aan de streep niet rendabel en haalbaar zijn.

Vol ongeloof en onbegrip bleven wij medewerkers teleurgesteld achter niet begrijpend waarom de noodzaak van een Oost-Westbaan er plotseling niet meer was, want wat was er nog mooier geweest dan een Nieuwe langere baan en een prachtig nieuwe terminal. De huidige Baan zou blijven voor het kleinere verkeer. Groeimogelijkheden te over. Laat de maatschappijen maar komen. Weg met al die oude kantoorgebouw, lelijke terminal en al die andere lelijke gebouwen. Maar helaas, het mocht niet zo zijn.

Ik vraag me nog wel eens af, wat als de Oost-Westbaan was doorgegaan…